Promieniowanie - film

Chciałbym aby dla każdego zjawisko promieniotwórczości było bardziej jasne, dlatego umieszczam filmik dotyczący tego zjawiska. Postaram się także wyszukać filmu o wybuchu reaktora nr 4 w Czarnobylu, ponieważ jest to bardzo ciekawy temat, o którym każdy powinien usłyszeć i poznać prawdę ( a jest ona naprawdę szokująca ).

Henri Becquerel

Był on francuskim chemikiem i fizykiem, a także zdobywcą nagrody Nobla w dziedzinie fizyki wspólnie z Piotrem i Marią Curie za odkrycie promieniotwórczości. Zajmował się badaniem fluorescencji, magnetyzmu i polaryzacji światła. W 1896 Becquerel przez przypadek odkrył zjawisko radioaktywności, gdy badał fluorescencję rud uranu. Pewne pogłoski mówią, że podczas prac nad rudami uranu Becquerel zostawił na noc przy nich jakąś inna substancje. Kiedy wstał to ta substancja zmieniła swój kolor i po części troche swoich właściwości. Domyślił się, że to najprawdopodobniej przez uran. Tak właśnie odkrył on zjawisko promieniotwórczości przez przypadek - czysty zbieg okoliczności. Wyjaśnił on, że promieniotwórczość ( inaczej radioaktywność ) to zdolność jąder atomowych do rozpadu, który najczęściej jest związany z emisją cząstek alfa ( prom. alfa ), cząstek beta ( prom. beta ), neutronów i promieniowania gamma. Za to odkrycie, jak już wcześniej wspomniałem Henri otrzymał nagrodę Nobla ( wprawdzie razem z małżeństwem Skłodowkich-Curie ale dostał ) w dziedzinie fizyki w 1903 roku. Od jego nazwiska pochodzi jednostka układu SI - radioaktywności bekerel ( Bq ).

Galileusz - film dokumentalny

Poniżej umieszam filmik o Galileuszu - ojcu Astronomii.

Galileusz

Włoski astronom, astrolog, fizyk i filozof. Żył w latach 1564 - 1642. Był zwolennikiem heliocentrycznej budowy świata i teorii Mikołaja Kopernika. Udoskonalił tzw. "kompas geometryczny i wojskowy" nadający się do wykorzystania przez mierniczych i wojskowych. Za jego pomocą można było dokładniej ustawiać działa do strzału oraz obliczyć odpowiednią ilość prochu dla wystrzelenia danej kuli armatniej. W roku 1600 wykonał spektakularny eksperyment dowodzący, że czas trwania spadku swobodnego nie zależy od masy ciała. Galileusz miał tego dokonać zrzucając różne przedmioty z Krzywej Wieży w Pizie. W istocie uczony wykazał tym doświadczeniem niezależność przyspieszenia ziemskiego od masy. Niektórzy autorzy twierdzą jednak, że doświadczenie to nie miało miejsca w rzeczywistości, a był to jedynie eksperyment myślowy. Skonstruował termometr. Wykorzystał w nim zależność gęstości ciała od temperatury. W 1609 roku Galileusz był jednym z pierwszych, którzy używali teleskopu do obserwacji gwiazd, planet i Księżyca. Obserwując Księżyc zwrócił uwagę na jasne plamy znajdujące się na jego nieoświetlonej części. W miarę jak Księżyc zbliżał się do pełni plamy te rosły i łączyły się z obszarami już oświetlonymi przez Słońce.

Termometr rtęciowy

Oznaczało to, że jasne plamy są górami, do których promienie słoneczne docierały wcześniej. Na podstawie długości ich cieni wyliczył również wysokość różnych gór. Zwrócił też uwagę, że niektóre układają się w podłużne łańcuchy, a inne tworzą koła. Odkrył w ten sposób, że Księżyc nie jest idealnie gładką kulą jak to sobie wyobrażali Arystoteles. wykorzystując części teleskopu skonstruował ulepszony mikroskop. Jego bardzo ważnym odkryciem było odkrycie zjawiska bezwładności. Obaliło ono jedno ze starych błędnych przekonań, bowiem przez stulecia uważano, że jeżeli na ciało nie działają żadne inne ciała lub gdy te oddziaływania wzajemnie się "znoszą", może ono tylko pozostać w spoczynku, a poruszanie się ze stałą prędkością musi mieć przyczynę w postaci oddziaływania innych ciał lub ciała. Pozornie ten pogląd jest uzasadniony codziennymi obserwacjami. Jednak wykonując różne doświadczenia Galileusz doszedł do wniosku, że ciało, któremu w wyniku działania innych ciał nadano pewną prędkość, powinno stale poruszać się ruchem jednostajnym prostoliniowym. Udowodnił on, że im mniejsze tarcie tym zmniejszanie się prędkości jest mniej zauważalne. Wniosek był taki: gdyby nie było tarcia, to ciało wprawione w ruch poruszałoby się dalej ze stałą prędkością.

Georg Simon Ohm

Były niemiecki matematyk i fizyk. Żył w latach 1789 - 1854. przerwał studia i rozpoczął pracę nauczyciela dokonując pierwszych odkryć. Ohm ( czyt. om )przeszedł do historii nauki dzięki okryciu zależności między napięciem elektrycznym, natężeniem prądu przepływającego i oporu, jaki pokonuje on w przewodnikach, zwanej dziś prawem Ohma ( I=U/R ). Brzmi ono następująco : "Natężenie prądu przepływającego przez przewodnik jest wprost proporcjonalna do napięcia przyłożonego na jego końcach". Wprawdzie już Ampere byli bliscy odkrycia tego prawa, lecz nie potrafili go sformułować.Ohm wykazał również, że prąd płynący przez kilka przewodników jednocześnie, rozdziela się proporcjonalnie w zależności od oporu poszczególnych przewodów. Do swoich doświadczeń jako źródło prądu wykorzystał odkryty przez Seebecka termoelement, który składał się z dwóch przewodów - miedzianego i bizmutowego. Miejsca zetknięcia tych przewodów zanurzył jedno we wrzącej wodzie, a drugie w lodzie, dzięki czemu uzyskał trwały i równomierny prąd. Ogniwo to włączył w obwód i badał przepływ prądu przez przewodniki o różnej grubości ( przekroju ) i długości, sprawdzając przy tym różnego rodzaju metale. Podczas tych doświadczeń ustalił co przyczynia się do zmian oporu - określił wartości oporu właściwego dla poszczególnych metali oraz zależność, że opór elektryczny przewodnika jest proporcjonalny do jego długości i odwrotnie proporcjonalny do jego pola przekroju poprzecznego. Ohm stwierdził także, że ogrzane metalowe przewodniki stawiają większy opór prądowi, natomiast w przypadku cieczy przewodzące prąd ogrzanie powoduje zmniejszenie oporu. Obok prac badawczych z dziedziny elektryczności, Ohm zajmował się także zagadnieniami akustyki ( akustyczne prawo Ohma ) i interferencji światła. W 1842 r. nadano mu tytułu członka Pruskiej Akademii Nauk w Berlinie oraz przyznano medal Londyńskiego Towarzystwa Królewskiego. Na jego cześć jednostce rezystancji ( oporu elektrycznego ) nadano nazwę ohm ( Ω ).

Andre Marie Ampere

Bardzo znany francuski fizyk i matematyk słynący z odkryć w dziedzinie magnetyzmu, elektromagnetyzmu i elektryczności. Żył w czasach Izaaka Newtona czyli w latach 1775 - 1836. Jego Nazwiskiem dzisiaj nazywamy jednostkę w układzie SI ( A - Amper ) natężenia prądu elektrycznego. Ampere stworzył nawet wzór związany z elektrostatyką na owe natężenie prądu. Wygląda ono tak : I = q / t. Czyli jest to ilość ładunków elektrycznych przepływających przez poprzeczny przekrój przewodnika w jednostce czasu. Za największe dokonanie Ampere'a uważany jest jego wkład do rozwoju nauki o elektryczności i magnetyzmie. Ampere odkrył, że magnetyzm jest wynikiem przepływu prądu. Postawił wynikającą z tej koncepcji magnetyzmu hipotezę, że prąd płynący przez cewkę ( rysunek ) złożoną z nawiniętych na walcu zwojów miedzianego drutu powinien wykazywać takie same właściwości jak magnes stały. Zbudował taką cewkę i na drodze doświadczalnej potwierdził swoje przypuszczenie. Opisał matematycznie ilościowe zależności pomiędzy zjawiskami elektrycznymi i magnetycznymi. Zaproponował także utrzymujący się do dnia dzisiejszego podział nauki o elektryczności na dwa działy: elektrostatykę i elektrodynamikę. Sformułował podstawy teoretyczne elektrodynamiki. Żeby potwierdzić przeze mnie to, że ten naukowiec był wielkim fizykiem ( co jest tylko formalnością ) powiem, że jego nazwisko pojawiło się na liście 72 nazwisk na wieży Eiffla.

Cewka

Gustav Kirchhoff

Były niemiecki fizyk żyjący w latach 1824 - 1887. Twórca:
1. Pierwszego prawa Kirchhoffa ( elektryczność )
2. Drugiego prawa Kirchhoffa ( elektryczność )
3. Prawa spektroskopii Kirchhoffa ( optyka )
Jeżeli chodzi o Pierwsze prawo Kirchhoffa to dotyczy ono obwodu elektrycznego o układzie szeregowym ( np. lampki choinkowe ). Jej treść brzmi następująco : " Suma spadków napięć na poszczególnych elementach obwodu jest równa napięciu na źródle ". W takim obwodzie natężenie jest stałe, a opór zastępczy to suma poszczególnych oporów elementów.
Drugie jego prawo dotyczy obwodu o układzie równoległym ( np. instalacja domowa ) gdzie tym razem napięcie jest stałe, a wzór na opór zastępczy przedstawię na rysunku. Prawo to mówi, że " Suma natężeń prądów wchodzących do węzła jest równa sumie natężeń prądów wychodzących z węzła ". Jeśli chodzi o prawa spektroskopii to są to trzy doświadczalne prawa sformułowane przez naszego wielkiego fizyka.

Wzór oporu zastępczego w układzie równoległym

Prawa we współczesnej formie brzmią następująco:
1. Rozgrzane ciało stałe emituje światło o ciągłym widmie.
2. Rozgrzany rozrzedzony gaz emituje światło z liniami emisyjnymi o określonych długościach fali (kolorach), które zależą od poziomów energii atomów w tym gazie.
3.  Rozgrzane ciało stałe otoczone przez chłodniejszy rozrzedzony gaz emituje niemal ciągłe spektrum, które posiada linie absorpcyjne (spektroskopia absorpcyjna) o określonych długościach fali odpowiadających odpowiednim poziomom energii w atomach gazu.
Niżej ( od lewej ) przedstawiam jak wyglądają : linie emisyjne, linie absorpcyjne i widmo ciągłe.